کاهش آتی نیکل در میان احتیاط بازار

قیمت آتی نیکل به حدود ۱۸,۳۰۰ دلار در هر تن افزایش یافت که بالاترین میزان در سه ماه گذشته است، زیرا فشارهای هزینه و محدودیت‌های عرضه شرایط بازار را تنگ‌تر کرده است. جاکارتا مجموعه‌ای از سیگنال‌های تنگ‌کننده را ارائه داده است، که اخیراً فرمول قیمت‌گذاری معیار سنگ معدن نیکل اندونزی را بازنگری کرده است. چارچوب جدید اکنون شامل فلزات اضافی مانند آهن، کبالت و کروم می‌شود و همچنین عامل اصلاحی مورد استفاده برای تعیین حداقل قیمت سنگ معدن را افزایش می‌دهد. این امر کف هزینه برای تولید بالادستی را افزایش می‌دهد و به هزینه‌های ورودی بالاتر برای ذوب‌کننده‌ها منتقل می‌شود و منحنی هزینه نیکل جهانی را تقویت می‌کند. در عین حال، فشار در سمت عرضه در بخش hpal اندونزی به فشارهای صعودی افزوده است. قیمت‌های گوگرد به بالای ۸۰۰ دلار در هر تن افزایش یافته است که برخی از پردازشگران را وادار کرده تا تولید واسطه‌های نیکل مورد استفاده در مواد باتری را کاهش دهند و در دسترس بودن در کوتاه‌مدت را تنگ‌تر کنند. به طور کلی، تقاضای پایدار باتری و مصرف صنعتی مقاوم به جذب نگرانی‌های عرضه کمک کرده است و نیکل را در سطوح بالا حمایت می‌کند.

معاملات آتی نیکل در حدود ۱۷,۲۰۰ دلار به ازای هر تن انجام می‌شود و از سطوح اخیر افزایش یافته است، زیرا کاهش سهمیه اندونزی اعتماد سرمایه‌گذاران را تقویت کرده است. این کشور ادامه انضباط تولید برای سهمیه ۲۰۲۶ خود را نشان داده است، با تأییدیه‌های rkab که نشان‌دهنده تولید در محدوده تقریباً ۱۹۰ تا ۲۰۰ میلیون تن است و احساسات بازار را تقویت می‌کند، با وجود مازاد عرضه مداوم. قیمت‌ها در محدوده ۱۷,۰۰۰ تا ۱۷,۴۰۰ دلار تثبیت شده‌اند زیرا بازارها به سهمیه‌های محدودتر سازگار می‌شوند. با این حال، افزایش‌ها همچنان محدود است زیرا موجودی‌های جهانی هنوز بالا هستند و پیش‌بینی می‌شود که بازار کلی در سال ۲۰۲۶ مازاد داشته باشد. تقاضا همچنان ضعیف مانده است، با تولید فولاد ضد زنگ فراوان و فعالیت کلی تولید ضعیف، در حالی که روندهای پذیرش در بخش باتری هنوز نتوانسته‌اند افزایش شدیدی در تقاضا در این ماه ایجاد کنند. علاوه بر این، حمایت‌های سیاستی در آوریل ظهور کرد، با ارائه وام‌های بدون بهره از سوی استرالیای غربی برای کمک به معدن‌کاران نیکل برای از سرگیری عملیات و افزایش تولید.

قراردادهای آتی نیکل در حدود ۱۷,۱۰۰ دلار معامله می‌شوند و از اوج‌های ماه مارس نزدیک به ۱۷,۷۷۰ دلار کاهش یافته‌اند که نشان‌دهنده تنگناهای ساختاری مداوم در بازار و احساس احتیاط سرمایه‌گذاران است. عرضه همچنان محدود است زیرا اندونزی مالیات پیشنهادی بر صادرات نیکل را پیش می‌برد، در حالی که اختلالات در حمل و نقل از طریق تنگه هرمز فشار لجستیکی بر مواد خام کلیدی وارد می‌کند. در جبهه شرکتی، شرکت Vale Base Metals افزایش ۱۳ درصدی در ذخایر و منابع نیکل خود در سال ۲۰۲۵ را گزارش کرده است که پتانسیل عرضه میان‌مدت را حمایت می‌کند، در حالی که همکاری‌های منطقه‌ای از طریق کریدور نیکل اندو-فیلیپین به تقویت زنجیره‌های تأمین یکپارچه و مقاوم کمک می‌کند. اصول تقاضا همچنان قوی باقی مانده‌اند که ناشی از رشد در باتری‌های وسایل نقلیه الکتریکی، ذخیره‌سازی انرژی تجدیدپذیر و کاربردهای صنعتی است. چین همچنان سهم قابل توجهی از صادرات را به خود اختصاص می‌دهد، در حالی که تلاش‌های تنوع در سراسر آسیا اهمیت استراتژیک نیکل را در بازارهای معدنی حیاتی جهانی تأکید می‌کند.